O Último Bastión do Kaiserreich

Informe elaborado sobre as actividades dos portos como centros de espionaxe – e os seus fracasos.

Os barqueiros estaban sentados en silencio no recuncho dunha pousada xunto ao peirao, bebendo cervexa. Cousa auga. Estaban esperando novas, pero non chegaban.

«Esta cervexa non serve para nada», resmungou o primeiro home.

«A culpa é dos suecos», respondeu outro.

«Sempre.»

Silencio. Os barqueiros beben a grolos curtos.

«Os homes do rei teñen toda a boa cervexa nos seus motores», di o terceiro.

«Ti tamén!?»

«É verdade! A noticia estendeuse por todos os estaleiros. Téñena, pero non a regalan.»

O primeiro home, Kalle, encolleuse de ombros. Fóra da varv[1] de Ruissalo[2] estaba escuro, e o mar estaba en calma. O vento cheiraba a sal e a algas. Nada entraba nin saía do arquipélago, agás os barcos dos contrabandistas, cargados de rahtisahti[3], e algún espía ocasional.

«Os lacaios do Rei Frederick Traseiro[4] están tardando demasiado», suspirou Kalle.

«Si», concordou a outra, Leevi.

A súa tarefa era sinxela: axudar ao espía a evadir a rede republicana de lanchas patrulleras. A reunión foi na pousada. A medida que avanzaba a noite, os outros clientes marcharon, algúns levando ás súas parellas bébedas, e o trío quedou atrás.

«Toda esta operación non é máis que unha mestura de nada», exclamou o terceiro home. Kalle non se lembraba do seu nome.

«O xefe tiña que estar aquí en persoa dando as ordes», lembroulle o amigo. Quizais esa fora sempre a idea; quizais a tendencia do xefe a tomar decisións no momento compensaba a falta de planificación. Coñecía o arquipélago coma a palma da súa man e, instintivamente, sabía que camiño escoller.

«Ao inferno con el e todos os homes do rei. Deberíamos botalo pola canteira.»

«Quen che nomeou xurado e xuíz, o Kaiser? Cala a boca e bebe, Ville», dixo Leevi.

Levantaron as copas. Ao Rei Traseiro, no seu castelo. Era inútil, el. O Kaiser estaba exiliado nos Países Baixos e o seu aliado, o rei portugués Manuel, estaba demasiado lonxe.

«Xa naveguei alí antes», dixo Kalle.

«Ata onde?»

«Ao Porto.»

«En serio?»

Os demais escoitaron atentamente.

«Teñen sol. E viño. E as mulleres…»

«Todos os portos principais son máis ou menos iguais», comentou Leevi.

«Portos europeos», corrixiu Ville.

«E as capitais.»

«Todas as familias reais están emparentadas entre si.»

«Casados cos seus primos.»

Kalle toma outro grolo de cervexa. Imaxinemos que decidiron esquecelo todo. Imaxinemos que se aliaron cos republicanos. Mesmo os mariñeiros humildes coma eles coñecían os movementos en Europa. Os portos eran portas de entrada entre mundos; o mundo entraba a través deles, aínda que nada máis podía. O que ocorre nun, sénteso noutro.

Os homes beberon a cervexa aguada e agardaron instrucións que nunca chegaron. Finalmente, o segundo ao mando, Leevi, expresou o que consideraban os outros dous.

«Non creo que veña o xefe.»

Os demais estiveron de acordo. Era case de mañá. Quizais o espía se perdera no bosque e agardaran por nada. Quizais os homes do rei decidiran que xa abonda.

Os homes levantáronse e saudaron os primeiros raios de sol da mañá. Achegábase agosto. Fóra do bloqueo, os suecos agardaban.

---

[1] «Estaleiro» en sueco.

[2] Illa no Mar do Arquipélago, parte do mar Báltico, entre o golfo de Botnia e o golfo de Finlandia, e un distrito da cidade finlandesa de Turku.

[3] Un xogo de palabras que combina os termos finlandeses «rahti» (carga) e «sahti» (cervexa tradicional finlandesa), creando unha rima cómica e popular.

[4] O antigo castelo alemán do príncipe Frederick Charles, Rumpenheim, pódese traducir ás linguas escandinavas como «lugar de nádegas/traseiros».